Herders, hij is geboren

Herders hy is geboren
in eenen kouden nagt,
die zoo lang van te vooren
de werelt had verwagt.
‘Vrolijk, o herderkens!’
zongen de engeltjens,
zongen met blyde stem,
‘haast u naar Bethlehem!’

Wy arme slegte lieden,
gelijk de boertjens zijn,
ontwaakten ons gebueren,
al in den maneschijn,
liepen met bly geschal
naar desen armen stal,
al door des Engels stem:
‘spoeyt u naar Bethlehem!’

Wat hebben wy daar gevonden?
Een kleyne kindeken,
in doekjens teer gewonden,
by de liefste moeder sijn;
d' oogjens van stonden aan
zagmen vol traantjes staan,
weenen van bitter rouw
in dese felle kouw.

Wy offerden te zamen
een kleyn jong lammeken,
ook koekjens, melk en zanen
voor 't zoete kindeken:
‘na, na, na, kintje teer,
sus, sus, en krijt niet meer;
doet uw kleyn oogjes toe,
zy zijn van weenen moe.’

Het kint begost te slapen,
de moeder sprak ons aan:
‘wel lieve herders knapen,
wilt zoetjes buyten gaan;
u lied' zy peys en vree,
dat brengt u 't kintjen mee,
want hy is God en Heer;
komt morgen nog al weer.’