Ik wandel alleen in 't zonnig woud

Ik wandel alleen in ’t zonnig woud
en hoor er de vogeltjes zingen.
Ze zingen zo zacht, ze zingen zo stout,
de kleine vogeltjes in het hout,
die ik daar zo graag hoor zingen.

O zing, o zing toch, hoor nachtegaal!
Wie zou ooit je zang durven storen?
’t Is alles stil in de groene zaal;
de bloemkens zelfs luisteren allemaal
en willen de nachtegaal horen.

En roept dan de avond naar huis mij weer,
de nachtegaal zingt in de verte.
Ik hoor hem fluiten zo zoet, zo teer;
zijn slag klinkt helderder, telken keer.
De nachtegaal zingt in de verte.