In een blauw geruite kiel

In een blauw geruite kiel
draaide hij aan ’t grote wiel
de ganse dag;
maar Michieltjes jongenshart
leed ondragelijke smart:
a-ach, a-ach, a-ach, a-ach!

Als matroosje vlug en net
heeft hij voet aan boord gezet,
dat hoorde zo.
Naar Oostinje, naar de West,
jongens, dat gaat opperbest!
Hojo, hojo, hojo!

Daar staat Hollands admiraal,
nu een man van vuur en staal,
de schrik der zee.
’t Is een Ruiter naar den aard;
glorierijk zit hij te paard!
Hoezee, hoezee, hoezee!