Langs de doornenhaag

Langs de doornenhaag met witte bloemen.
Langs den wegel, in de blijde lente,
Ging de moeder somtijds met mij wandlen,
O, dat waren schoone zonnedagen!
Vliegjes vlogen, vogels zongen lustig:
Maar mijn herte zwom als in den hemel,
’t Zong zoo frisch en luid: - O lieve moeder!

Langs de doornenhaag met witte bloemen,
Langs den breeden wegel ga ik wandlen,
Gansch alleen… ik zie de vliegjes vliegen,
’k Hoor de vogels nog wel kwettren, zingen,
Doch niet schoon zijn mij de zonnedagen!
’k Ga gebogen, donker schijnt mij de aarde:
’k Zucht. - Ach, ze is niet meer, de lieve moeder!