Op de grote, stille heide

Op de grote, stille heide,
dwaalt een herder eenzaam rond.
Wijl de witgewolde kudde
trouw bewaakt wordt door de hond.
En al dwalend ginds en her,
denkt de herder: Och, hoe ver,
hoe ver is mijn heide?
Hoe ver is mijn heide?
Mijn heide...

Op de grote, stille heide,
bloeien bloempjes lief en teer.
Pralend in de zonnestralen,
als een bloemhof heid en veer.
En, tevree met karig loon,
roept de herder: O, hoe schoon,
hoe schoon is mijn heide?
Hoe schoon is mijn heide?
Mijn heide...

Op de grote, stille heide,
rust het al bij maneschijn.
Als de schaapjes en de bloemen
vredig ingesluimerd zijn.
En, terugziend op zijn pad,
juicht de herder: Welk een schat,
hoe rijk is mijn heide?
Hoe rijk is mijn heide?
Mijn heide...