Sneeuwliedje

Blanke vlokjes, fijn en zacht,
Doe uw duizend-duizendtallen
Spoedig vallen....
De Aard' heeft u al lang gewacht.

Dek haar digt en warmpjes toe,
Dat ze eens van haar last en lusten
Uit moog' rusten....
Och! ze was zoo bitter moê.

Had ze niet het heele jaar
Onder zorg voor bloem en vruchten
Zitten zuchten -
Of het nimmer rusttijd waar'?

Eindlijk viel het arme schaap
Tusschen al 't verdorde loover
Achterover....
En in diepen, vasten slaap.
Ligt ze daar nu bloot en kaal,
Als de Winter met zijn vlagen
Aan komt jagen -
Dan bevriest zij heelemaal.

Daarom, vlokjes, fijn en zacht,
Dekt haar, tot ze moog' ontwaken,
Met uw laken,
Dekt haar met uw warme vacht.

Als het dan weêr Voorjaar is,
Springt zij uit uw donsen veêren
In de kleêren,
Even flink en even frisch!